Þá er kominn tími til þess að hefja sjálfskoðun að nýju.

Ja ég veit ekki hvar skal byrja því langt er um liðið síðan síðast.
Ég var að lesa gamla bloggið og komst að því að það er fínt að vera með svona dagbók, annars myndi ég bara gleyma því hvernig lífið mitt væri, eða hefði verið, þegar ég lít til baka....
Um leið og ég hef eitthvað að segja þá geri ég það..

kærar kveðjur

Gunni

Það er kannski hugmynd að fara að skrifa eitthvað aftur.....

Ágæta fólk fjalls og fjöru, ég er kominn til baka. Finnland var yndislegt og hef ég verið að jafna mig eftir agalegt flug þangað, þaðan og hingað síðan í síðustu viku og held að það sé komið núna.. Stjörnur, sætir strákar, engisprettusöngur, varðeldur og sundferðir í finnska skerjagarðinum. Múnínálfar og aðrir álfar. Kynntist bróður sambýliskonu minnar og er hann einn af mínum uppáhalds vinum í dag. Svona er Finnland kyngimagnað.... Það losnuðu demantar í eyrunum á mér þannig að ég hef ekki verið með neitt jafnvægisskyn í marga daga. Ég byrjaði að vinna á Bókasafni Mosfellsbæjar í síðustu viku og líst vel á það. Er að vinna með svo mörgum öðlingum að ég bara trúi því ekki að þeir fyrirfinnist svo margir á einum stað. Svo er ég líka orðinn félagsmiðstöðvarstarfsmaður og það er svaka fínt. Unglingarinir bara fíla mig alveg en sumum finnst ég vera skrýtinn.... Svo er ég bara eitthvað svo sáttur við lífið og tilveruna þessa daganna. Það er pínu skrýtið að vera ekki í skóla, þar sem ég hef verið með fastan sess á skólabekk síðan ég var þriggja ára. Það er skrýtið að geta farið heim og ekki þurft að hugsa um eitthvað heimlærdómsvesen eða tilfinningarúss. Bara koma heim og lesa eða horfa á sjónvarp. Myndlistaræxlið mitt er farið í bili og ef einhver hefur séð það þá má sá hinn sami láta mig vita. Er farinn að hafa áhyggjur af því. Bíóferðir og rokk bíða mín í helginni og hlakka ég til að sjá alla á senunni. Hafið það gott.

Þetta er búið að vera ansi viðburðarík vika. Ég verð að vera hreinskilinn og segja að ég ég var með aðeins of miklar væntingar til kvöldsins í kvöld.... Hum... Það er þetta með blessaða óframfærnina sem kom til mín þegar ég ákvað að snúa bakinu við vínandanum. Ekki það að ég sjái eftir þeirri ákvörðun á nokkurn hátt en það er eitthvað samt við það að vera held ég eini homminn á norðurlöndum sem drekkur ekki. Ég er ekki alveg að standa mig í ástarmálunum. Hef unnið mikið og gott starf í sjálfum mér á margan hátt en þetta með að vera útávið og framhleypinn við aðra stráka er eitthvað láta á sér kræla. Það er þó mikið vatn runnið til sjávar síðan ég fór fyrst út á galeiðuna mínus vínandi og get ég ekki fagnað því nógsamlega hversu gott er að vakna ótimbraður daginn eftir rokk. En ég vakna samt alltaf einn og í faðmlögum við tölvuna mína. Veit ekki með það. Andinn er þó vínlaus. Ég er vongóður og hef tekið ákvörðun. Bara taka þessu ekki of persónulega. Ég held að ég sé að búast við einhverri rosalegri fullkomnun sem er ábyggilega ekki til. Og ef ég býst við höfnun áður en ég læt til skarar skríða þá spyr ég ekki um hver árangurinn sé. Ég ætla héðan í frá að vera út og leggja niður varnarmúrinn sem er í kringum hann mig. Klukkan 0435 felldi ég hann úr gildi og verður nýtt líf sem hefst á morgunn.... Það er svolítið skrýtið að vera sífellt að gera svona drastískar breytingar á manni en það er ábyggilega hollt og gott að vera að endurskoða sig. Ég held að ég sé að reyna að segja að ég er ekki miðdepillinn heldur séu allir heild og þar með er ekki gott að vera inni heldur úti. Þetta hljómar eins og algert bull en gerjast samt innan í mér. Jæja elsku tölva, hér kem ég og ætla að knúsa þig þangað til við sofnum báðir. Ég vona að spædermann gefist ekki uppá mér og gefi mér séns til að þróa þetta nýja háttarlag og svo dustum við kannski kóngulóarvefi af hinum og þessum hlutum saman.... Ég hef trú á þessu nýja samfélagi sem mun birtast á næstu dögum. Góðar stundir.

Ég kom heim til Reykjavíkur síðla dags í gær. Fríið á Akureyri og nærsveitum hennar var rosalega notalegt. Fórum í Ásbyrgi sem er uppáhaldsstaðurinn minn á landinu og hleður mann orku frá toppi til táar. Jólahúsið var heimsótt og héldum við litla jólahátíð þarna. Skrýtið. Ferðafélagar mínir voru faðir minn og móðir, bróðir, móðursystir og dóttir hennar. Yndislegt fólk í meira lagi. Það var sól í sveitinni og er ég ekki frá því að mér hafi tekist að ná upp beistaninu. Svolítið eins og eftir stutta sólarlandaferð. Innipúkagleði tekur við og ætla ég að sjá góðvinkonur mínar og Donnu Mess troða upp í kvöld. Hlakka til. Áður en það gerist ætlum við Anna Lind að borða humar eins og sönnu hefðarfólki sæmir. Humar er góður, Anna Lind er góð og Donna Mess er góð. Góðar stundir

Ég er farinn norður í land í sumarfrí. Ef einhver vill hitta mig þá verð ég á Akureyri og í Bárðardal. Kem heim síðla næstu viku. Skil tölvuna eftir..... Síminn minn er 6968543. Góðar stundir Gunni

Ég hef loksins fundi hina einu sönnu ást. Ég var að ganga í gær og rakst á hana. Mér kom á óvart að hún var ekki í því formi sem ég bjóst við. Ég geng því með reistan hnakka og fíla mig eins og alla hina ástföngnu einstaklingana. Mikið er það gott! Ég er að verða búinn í vinnunni þannig að ég get farið að undirbúa Finnlandsför og Gay Pride atriði. Einnig er ég orðinn að einhverjum kvikmyndagerðarmanni ásamt henni Evu minni sem er algerlega hætt í pillunum og farin að bryðja fjölómettaðar fitusýrur og hveitigras. Sólin og býflugurnar kalla á mig og núna fer ég út. Gaman að þessu!

Ég er búinn að vera veikur í heila viku, byrjaði með smá nefhálsbólgu, miðbikið var hitakóf og hrygluhósti og svo endapunkturinn með háværum og dramatískum hóstaköstum. Vona að þetta sé gengið yfir. Mín heittelskuðu Atli og Berglind eignuðust lítið barn á föstudaginn og sýndist mér það vera ofboðslega vel heppnað eintak eins og það á ættir til.... Ég átti rosalega fallega stund í dag. Fór í ræktun og eftir það gekk ég um Laugardalinn, einn með sjálfum mér og rifjaði upp. Ég mundi eftir ófáum skiptum í húsdýragarðinum, skautaferðum og almennum stundum þarna í dalnum. Ég hugsaði um það þegar ég var lítill og fór í bíó með frændum mínum og systur, nánast á hverjum sunnudegi. Mundi eftir skorsteinahúsinu og öðrum vegvísum á leiðinni heim til ömmu. Í dag fer ég aldrei í bíó með þessum frændum mínum og aldrei með henni systur minni. Ég hef ekki farið í húsdýragarðinn í mörg ár og ekki í göngu um Laugardalinn síðan ég man ekki hvenær. Þetta var góð stund sem ég átti. Enduruppgvötaði Laugardalinn og get vel hugsað mér að dvelja þarna eitthvað í nánustu framtíð. Ég enduruppgvötaði fleira en Laugardalinn en er ennþá að melta það. Það tengist flýti, flumbrugangi og því að njóta einskis bara æða áfram og staldra aldrei við. Hvert er ég að fara og svo framvegis. Held að þetta sé ekki neinn nýr sannleikur og eitthvað sem maður veit fullvel. En stundum koma saman nokkrir þættir sem gera það svo greinilegt og skýrt að maður er farinn í flækju og verður að gera eitthvað til þess að njóta þess sem maður hefur. Þetta kann að hljóma væmið fyrir einhverja en mér stendur bara ekki á sama. Kannski byrjaði þetta allt þegar ég tók Mosóvideóstund á föstudaginn í fyrsta sinn síðan ég var MSingur, eða því að bestu vinir mínir eru komnir með barn í hendurnar, eða bara venjulegri uppstokkun. Eða er ég kominn með slímflakk þar sem slímið sest á ákveðnar brautir í heilanum og spornar við eðlilegri og rökréttri hugsun. Ég átta mig ekki alveg en er að reyna. Ég hélt að ég væri ágætlega sáttur í húsinu mínu, með alla frábæru vinina mína og allt það sem ég hef.En mig langar til þess að gera eitthvað nýtt. Eignast alvöru heimili, bíl og prufa að lifa venjulegu lífi sem inniheldur eitthvað annað en ákvarðanir um hvar ég eigi að kaupa mér næsta kaffibolla. Jesús hvað þetta er ruglingslegt.

Ég er ógeðslega latur fáviti. Ég geri ekki neitt. Nenni engu. Held að það tengist veðrinu. Á að vera með á myndlistasýningu á laugardaginn og er bara búinn að vera að hugsa.... Letin er alveg að gera útaf við mig. Guðmundur vinur minn og samstarfsfélagi segir að maður eigi að bera sig eftir björginni. Ég ætla að bera mig eftir henni á morgunn en núna fer ég að lesa. Fór á Barinn í gær. Andskoti!

Langt um liðið síðan ég setti penna á blað síðast. Núna er ég orðinn fræðsluleiðbeinandi, maðurinn sem er ekki fræðilegur. Og jafnvel bókasafnsstarfsmaður, er einmitt á svörtum lista hjá helstu söfnum Íslands... Ræktun gengur vel og er þolið komið í undir meðallagi, sem er aðeins meira en lágt. Hef semsagt verið að trimma og teygja í Laugum ásamt því að undirbúa listfræðslu fyrir tilvonandi menntaskólanema með samstarfskonu minni. Við munu uppfræða æskuna um mikilvægi menningar og lista í nútíma samfélagi. Það eru bara tvö vandamál sem eru að hrjá mig varðandi þetta og eru það unglingafælni og hræðsla við að tala fyrir framan fullt af fólki. Kannski læknast ég. Ég ásamt tveimur félögum í Myndlistasamsteypunni, sem var stofnsett í gær, ákváðum að tékka út nýja skemmtistaðinn sem nefnist því frumlega nafni Barinn. Til að gera langa sögu stutta þá var okkur tilkynnt það í óspurðum fréttum, af unglingaveikri afgreiðslustúlku að það væri grín þegar þrír panta einn drykk á borðið og 250 krónur væru of lítið til þess að það væri forsvaranlegt að halda úti borði fyrir okkur. Allaveganna strundsuðum ég og félagarnir út, ég borgaði þó fyrir drykkinn en snerti hann ekki og ákvað með sjálfum mér að tala illa um þennan stað í þeirri von að félagar mínir og vinir myndu ekki lenda í þessum hremmingum. Semsagt ekki staður fyrir mig og ef ég frétti af einhverjum sem ég þekki þarna inni verður sá hinn sami tekinn úr símanum mínum. Ég elska Barinn voða mikið en það er bara ekki staður fyrir mig. Megi unglingaveika truntan drottna þar og rotna um ókomna tíð. Staðurinn var hálf tómur!